Josha Zwaan Zeevonk

Josha Zwaan is bekend geworden door Parnassia, een aangrijpend verhaal over de gevolgen van het onderduiken van een Joods meisje op haar verdere leven. Een 2^e boek schrijven is dan lastig, kun je een eerder succes evenaren? Dat 2^e boek is er nu: Zeevonk, ook gebaseerd op de geschiedenis, maar gelukkig een heel ander onderwerp.

Zeevonk heeft 2 hoofdpersonen, en de eerste is geen mens maar een schip: De Willem Ruys, later verkocht en omgedoopt als de Achille Lauro. Wat bijzonder is dat het schip wel praat als een persoon, dat klinkt raarder dan het is, maar het schip vertelt haar eigen verhaal.

Dit afgewisseld met het verhaal van Freya, een vrouw die als klein meisje samen met haar moeder in een jappenkamp heeft gezeten. Die tijd in het jappenkamp heeft grote invloed op haar opvoeding. Haar moeder zegt steeds: daar weet jij gelukkig niets meer van, maar is dat ook zo? Moeder heeft grote moeite om een band met Freya op te bouwen, ze is te beschadigd door haar ervaringen en door de dood van haar man, die meedeed met de politionele acties, en eenmaal terug in Nederland vrij snel overleed.

Freya, die verpleegster geworden is, besluit haar leven om te gooien en gaat in op het huwelijksaanzoek van Herman, een naar Nieuw-Zeeland geëmigreerde Nederlander. Ze krijgen een zoontje, Volkert, dat helemaal door Herman wordt geannexeerd. Freya heeft grote moeite om een band met haar zoontje op te bouwen. Het huwelijk is niet erg gelukkig, en Freya begint een verhouding met haar muziekleraar. Als Herman daar achter komt besluit hij dat ze teruggaan naar Nederland, en dat is het moment dat Freya voor het eerst kennismaakt met de Achille Lauro, het is 1967. Aan boord breekt een besmettelijke ziekte uit, en het is nog spannend of het schip het Suezkanaal mag passeren vanwege de oorlogsdreiging. De Zesdaagse oorlog breekt een dag na het passeren uit, Josha Zwaan heeft dit historische feit zelf meegemaakt. Achterin het boek schrijft ze dat zij aan boord was.

Als het schip Rotterdam nadert blijkt dat de geliefde, David, van Freya ook aan boord is. Herman besluit samen met Volkert terug te keren naar Nieuw-Zeeland en Freya woont korte tijd samen met David. Na het verbreken van die relatie meldt ze zich aan als verpleegster op de Achille Lauro, inmiddels als cruiseschip in gebruik.

Zo is het leven van Freya steeds verbonden met dat van het schip, ze maken samen veel mee, onder andere een kaping. Het contact met Herman en Volkert blijft op afstand bestaan, het huwelijk wordt nooit ontbonden. Eigenlijk was de enige plek waar Freya zich gelukkig voelde, de Achille Lauro.

Ik vond dit, net als Parnassia,  ook weer een mooi en boeiend boek, met heel wat thema’s om over na te denken.

Loes

Dit boek in de CODA bibliotheekcatalogus

Nele Neuhaus Diepe wonden

Een Duitse thriller dit keer: Nele Neuhaus Diepe wonden

Nele Neuhaus  gaf haar thrillers aanvankelijk uit in eigen beheer waarbij haar man de distributie verzorgde. In 2010 bestormde zij met drie titels de Duitse bestseller top tien. Met Sneeuwwitje moet sterven bereikte ze in ook in Nederland het grote publiek. Diepe Wonden gaat hier chronologisch aan vooraf, maar verschijnt nu pas in Nederlandse vertaling.

De hoogbejaarde holocaustoverlevende David Goldberg wordt in zijn huis gevonden, gedood met een enkel nekschot. De lijkschouwer ontdekt dat Goldberg een tatoeage op zijn arm heeft, die wijst naar lidmaatschap van de SS. Het rechercheteam van hoofdcommissaris Oliver von Bodenstein en zijn assistente Pia Kirchhoff zien zich geplaatst zien voor een groot probleem, zeker als het stoffelijk overschot direct opgeeist wordt en de moord op bevel van hogerhand in de doofpot wordt gestopt. Als kort daarna nog twee hoogbejaarden worden vermoord, onderzoekt het team van Von Bodenstein welke connectie er tussen deze drie personen bestaat en waarom de moorden op dezelfde, rituele manier zijn uitgevoerd. Het blijkt dat er een relatie bestaat tussen de slachtoffers en de vooraanstaande, hoogbejaarde weduwe Vera Kaltensee. Er worden nog veel meer moorden gepleegd, en je wordt elke keer weer op het verkeerde been gezet:  het barst van de mogelijke daders.  De Duitse oorlogsgeschiedenis speelt bij de oplossing een grote rol.

Neuhaus krijgt het voor elkaar de lezer meteen veel losse draadjes te presenteren waardoor hij de aandacht echt niet mag verliezen, anders wordt het terugbladeren. Door deze opbouw van het verhaal kan er weinig over de plot worden prijsgegeven. Elk detail is belangrijk en bepaalt in grote lijnen het plezier van de lezer in het meedenken over de mogelijke dader(s). Voor wie Sneeuwwitje moet sterven gelezen heeft is het een prettige bijkomstigheid dat ook dit verhaal zich afspeelt in de contreien van Frankfurt, waar commissaris Von Bodenstein en assistente Pia Kirchhoff deel uitmaken van het rechercheteam K11. Deze sympathieke personages worden goed uitgediept en geven het verhaal cachet. De lezer die al vertrouwd is met Neuhaus' werk, is voorbereid op de originele stijl en structuur die Neuhaus hanteert om het verhaal maximaal spannend te houden. Ook Diepe wonden wordt in een kort tijdsbestek verteld: in amper veertien dagen. De plot is knap in elkaar gezet waardoor het boek loeispannend is en je als lezer gedwongen wordt actief mee te puzzelen. Door het gebruik van cliffhangers binnen de hoofdstukken, het herhaaldelijk opvoeren van nieuwe personages en situaties, en door bijna elke pagina te voorzien van een aanwijzing, krijg je nauwelijks een adempauze. Er gebeurt zo verschrikkelijk veel, dat het boek zich laat lezen als een verslag van uur tot uur. Tijdens deze vierhonderd pagina’s tellende pageturner laat Neuhaus nimmer de teugels vieren en houdt ze de spanning vast tot aan het einde. Tot in de kleinste details wordt het net rondom de dader(s) aangespannen waarna je bij de ontknoping eindelijk een zucht mag slaken omdat de Aha-erlebnis dan toch is gekomen. (met dank aan Crimezone)

Inmiddels heb ik ook Sneeuwwitje moet sterven gelezen, en het is inderdaad aan te bevelen om eerst Diepe wonden te lezen. Voor het detectivewerk maakt het niet zoveel uit, maar het privéleven van de hoofdpersonen maakt ook ontwikkelingen door, en ik vind het dan fijner om de boeken in de juiste chronologische volgorde te lezen. Waarom ze dan niet ook in die volgorde worden uitgegeven is mij een raadsel.

Loes

Dit boek in de CODA bibliotheekcatalogus

Eva Vriend Het nieuwe land

Nooit over nagedacht totdat ik dit boek las: hoe zijn de bewoners van de provincie Flevoland daar terechtgekomen. Dat blijkt niet zo eenvoudig geweest te zijn. In het midden van de vorige eeuw droomden duizenden boeren van een bestaan in de drooggelegde polders. Een boerderij was echter maar voor weinig mensen weggelegd. De opa van Eva Vriend was één van de uitverkorenen.

Het droogleggen van de polders had heel veel geld gekost, de rijksoverheid vond dat in deze polders dan ook alleen maar heel goede boeren een boerderij  mochten krijgen. Er werd een zeer strenge selectieprocedure ontworpen, waarbij de boeren niet alleen een uitstekende boer moesten zijn, maar er werd ook nog rekening gehouden met geloofsovertuiging. Het waren immers de volledig verzuilde jaren 50! Velen werden afgewezen, en daarbij werd geen reden opgegeven. Was je toevallig van het verkeerde geloof, of was je boerderij bij het bezoek van de selecteurs niet netjes genoeg geweest? Of waren je vrouw en kinderen niet “flink”genoeg? Of had je net de pech dat er veel boeren waren van het oude land die hun boerderij kwijt raakten door ruilverkaveling, of Zeeuwse boeren die na de watersnoodramp voorrang hadden. Veel mensen solliciteerden elk jaar weer naar een boerderij. De meeste brieven (met commentaar van de selecteurs) zijn vernietigd. Eva Vriend heeft door speurwerk in allerlei archieven toch nog in verdwaalde dozen een aantal formulieren teruggevonden en geprobeerd deze mensen te achterhalen. Ze weet de geheimen te ontrafelen van een bevolkingspolitiek die op zijn zachts gezegd toch wel discutabel was. Zelfs niet-boeren (bakkers, slagers enzovoorts) werden in het begin geselecteerd, maar dat kon op den duur natuurlijk niet zo blijven!

Eva Vriend (1973) groeide op als boerendochter in de Noordoostpolder. Als kind wilde ze de boerderij van haar vader overnemen, maar ze werd historica en journalist. Ze legde zich toe op, wat ze zelf noemt, ‘plattelandsjournalistiek’: grote verhalen uit kleine plaatsen. Ze werkte voor diverse regionale media.

Aanbevolen voor iedereen die van sociale geschiedenis houdt!

Bij het verschijnen van dit boek in januari was er veel tv aandacht, o.a. een aflevering van Andere tijden:
http://www.geschiedenis24.nl/andere-tijden/afleveringen/2012-2013/Superboeren.html

Loes

Dit boek in de CODA bibliotheekcatalogus

Hanna Bervoets Alles wat er was

Stel dat alles wat er was er ineens niet meer is…..

Voor een wetenschappelijk tv programma worden op een zondagmiddag opnames gemaakt in een schoolgebouw. Aanwezig zijn Joeri, een wonderkind om wie het programma draait, zijn moeder Natalie en zijn onderwijzer Kaspar, Kaylem de schoolconciërge, en de televisiemedewerkers: Lotteke, Leo, Barry en Merel, de vertelster van dit boek. De opnames zijn nog maar net begonnen als er een grote knal klinkt. Via internet krijgen ze nog net de volgende instructies: sluit ramen, deuren en andere openingen, sluit luxaflex en gordijnen, kom niet bij de deuren en ramen en volg deze instructies tot nadere instructies. Nadere instructies komen echter nooit. Om het schoolgebouw hangt een grijze dikke mist. Het wordt niet duidelijk wat er aan de hand is, of zij de enigen zijn die nog leven. Of zitten in andere gebouwen ook mensen opgesloten? Internet werkt al heel snel niet meer, telefoonverkeer is niet mogelijk. De electriciteit doet het eerst nog wel, er komt water uit de kraan en er is in de school genoeg leesvoer: Karlsson van het dak, de gebroeders Leeuwenhart, Ronja de roversdochter.

De groep blijft, op Lotteke na die naar haar kind wil, in de school. Op een speurtocht door de school verzamelen ze alles wat eetbaar en bruikbaar is. Merel vindt een dagboek van een meisje en houdt daarin dagelijks bij wat er gebeurt in “de nieuwe situatie” zoals ze het noemen. Via het dagboek van Merel leren we alle personages kennen, en hoe zij met deze nieuwe situatie omgaan. Het is vooral overleven: eerst is er nog wijn, m &m’s, spritsen en andere etenswaren, maar op een gegeven moment is het rantsoen 10 rijstkorrels per dag. Alle normen en waarden doen er niet meer zo toe, en waar iedereen altijd zo druk mee was: Twitter, facebook, vakanties, werk, sms-jes: waarom deed men dat eigenlijk?

Naarmate de voedselvoorraden slinken, lopen de spanningen steeds verder op, dramatische gebeurtenissen kunnen ook niet uitblijven. Merel vindt een leeg medicijnkokertje waarin zware medicijnen hebben gezeten. Wie is er door zijn medicijnen heen? En wat zijn daarvan de gevolgen? Na een ongeluk met Joeri ontstaat er een tweedeling in de groep. Hoe loopt dit af?

Het boek is niet chronologisch opgebouwd. Het dagboek van Merel begint op dag 91, vervolgens dag 5, de beschreven dagen staan door elkaar, je weet niet wat er allemaal aan de hand is en je raakt gedesoriënteerd. Het nodigt wel uit om snel door te lezen, je wilt heel graag weten hoe het zit. En je bladert ook steeds terug om te kijken op welke dag iets gebeurde. Het is heel beklemmend en roept allerlei vragen op: hoe reageer je zelf op zo’n situatie.

Het is een boek dat nog dagen in je hoofd blijft zitten, ik vind het heel bijzonder: een aanrader!

Loes

Dit boek in de CODA bibliotheekcatalogus

Jan Brokken De vergelding

Ik ben een fan van Jan Brokken, niet alleen van zijn boeken, maar ook van zijn stem. Op de beurs Vers voor de Pers afgelopen januari heb ik met een dame van zijn uitgeverij nog even staan zwijmelen: we vonden allebei dat hij zo prachtig kan voorlezen!

De vergelding gaat over Rhoon, het dorp ten zuidwesten van Rotterdam, waar Jan Brokken opgroeide.

Op 10 oktober 1944, tegen 10 uur ’s avonds, lopen vijf mensen over de Rijsdijk: 3 Duitse militairen: Walter Loos, Ernst Lange en Heinz Muller en de Nederlandse zusjes Dien en Sandrien de Regt, “moffenmeiden”. Ze komen terug van een gezellig avondje bij Dirkje Veth, die Duitse militairen samen met Nederlandse meisjes ontvangt. Vanwege de verduisteringsvoorschriften van de Duitsers is het aardedonker. Als ze langs de vlasfabriek lopen gebeurt er een ongeluk: Ernst Lange, door zijn lengte het meest kwetsbaar, loopt tegen een schuin over de dijk loshangende 500-volts elektriciteitsdraad. Instinctief grijpt hij de draad vast en kan niet meer loskomen. Hulp komt voor hem te laat. Walter Loos stuurt de zusjes gauw naar huis. Ze mochten daar helemaal niet lopen, officieel waren de Duitsers op patrouille en vanwege de spertijd mochten de meisjes niet buiten zijn.

Wie heeft de stroomdraad losgetrokken? Is het een ongeluk of sabotage? De Duitse reactie is buiten alle proporties: als vergelding worden zeven mensen opgepakt en de volgende dag geëxecuteerd. Hun huizen worden in brand gestoken, zodat hun vrouwen en kinderen dakloos worden en niets meer hebben.

Deze executie blijkt tot op de dag van vandaag het dorp te verdelen, omdat nog steeds niet duidelijk wie de sabotage heeft gepleegd. Jan Brokken is, samen met lokaal historicus Bert Euser, op zoek gegaan naar de dader of daders van de sabotage. Ze interviewden een kleine 200 betrokkenen, verzamelden documenten en lazen rechtbankverslagen. Brokken heeft al dit materiaal verwerkt tot een reconstructie van een dorp in oorlogstijd. Het dorp, met zijn inwoners, gaat helemaal voor je leven. Je leert iedereen kennen: de helden en lafaards, de schoften en de moffenmeiden, hun achtergronden, en mogelijke motieven voor de aanslag. Je wordt ook steeds op het verkeerde been gezet: je denkt een verdachte gevonden te hebben, en dan wordt weer een nieuwe persoon opgevoerd die ook een motief heeft. De grens tussen goed en fout blijkt nog steeds een heel grijs gebied.

Zeer aanbevolen, op dit moment staat dit boek op nummer 1 van de lijst met best verkochte boeken, dus ik ben niet de enige fan!

Loes

Dit boek in de CODA bibliotheekcatalogus

Katie Dale Het leven van de ander

De moeder van de 18 jarige Rosie, Trudie Kenning sterft aan de erfelijke Ziekte van Huntington en Rosie’s leven staat op zijn kop. Ze heeft al besloten om zich te laten testen om te weten of zij ook drager is van het gen. Nog voor ze de uitslag van de test weet krijgt ze van een vriendin van haar moeder, Sarah, te horen dat ze zich niet druk moet maken over de uitslag. Sarah biecht op wat ze in de nacht van 5 januari, 18 jaar geleden gedaan heeft. Trudie lag te bevallen, en op weg naar het ziekenhuis kreeg haar man een dodelijk ongeval. De baby was niet levensvatbaar. Omdat Sarah, die verloskundige is, vond dat 1 ramp wel genoeg was, heeft ze de baby van Trudie omgewisseld met die van een 16 jarige tienermoeder, die het kind wilde laten adopteren.

Rosie is helemaal verbijsterd als ze hoort dat Trudie niet haar biologische moeder is. Samen met haar ex-vriendje gaat ze op speurtocht in de archieven en ontdekt zo wie haar biologische moeder zou kunnen zijn. Ze besluit om te proberen haar biologische moeder te ontmoeten. Dit besluit heeft grote gevolgen voor iedereen om haar heen. Een tip van de sluier: de baby van Trudie is blijven leven………

Wat volgt zijn allemaal dilemma’s en onverwachte wendingen: vertel je de waarheid, of toch maar niet?

Boeiend boek, soms is alles wel erg toevallig, maar je leeft helemaal mee met Rosie.

Loes

Dit boek in de CODA bibliotheek catalogus

Nico Dros Oorlogsparadijs

In Oorlogsparadijs wordt een voor mij tot nu toe onbekend stuk van de Tweede Wereldoorlog beschreven: de zogenaamde Russenoorlog, de opstand van het Georgische bataljon op het eiland Texel in april 1945.

Het boek begint in 1962, Adriaan Wiering, een chirurg in Leiden, moet aan het begin van zijn vakantie een speciale voordracht houden voor legerartsen die spoedig, samen met extra troepen, naar Nieuw -Guinea gaan vertrekken. Hij heeft tijdens de politionele acties in Indonesië als legerarts veel ervaring opgedaan met ziektes en verwondingen in de tropen.

Hij is helemaal geschokt, hij heeft net een brief gelezen van een Texelse vrouw, lid van het gezin waar hij in de oorlog was ondergedoken. Adriaan is na de oorlog niet meer naar Texel geweest, en zijn onderduikgezin weet ook niets van zijn achtergrond.

In het najaar van 1942 wordt Adriaan, na een verkeerd afgelopen liquidatie waarna hij bij verstek ter dood veroordeeld is, door het verzet voorzien van een nieuwe identiteit: die van medicijnenstudent Luc Walraven, die na het bombardement van Rotterdam vermist is. Hij gaat werken in het noodhospitaal op Texel.

De Duitse bezettingsmacht op het eiland bestaat uit soldaten die mogen bijkomen van beproevingen aan het front. De Inselkommandant is een beroemd archeoloog die opgravingen in het dorp laat verrichten. En daarnaast zijn er de legioenen van uitheemse krijgsgevangenen die in Duitse dienst zijn getreden. Respectievelijk Brits-Indiërs, Noordkaukasiërs en Georgiërs bewaken er de kust. Het eiland blijkt werkelijk een oase van rust te zijn. Er is geen SS, geen Grüne Polizei, geen terreur. Op Texel verblijven honderden onderduikers van het vasteland, maar ze worden met rust gelaten.

Luc Walraven ervaart het eiland als een klein paradijs. Hij is er kostganger bij een hartelijke boerenfamilie en vat een grote liefde op voor de dochter Mila. De geneesheer van het noodhospitaal leert hem de beginselen van de chirurgie. Het ziet er naar uit dat de eilanders, ver van het front, zonder ontberingen het einde van de oorlog kunnen afwachten. Maar dan, begin april 1945, luidt een nachtelijk bloedbad de opstand van het Georgische bataljon in. In de weken daarna verandert het lieflijke eiland in een onbeschrijflijk inferno.

Op Texel waren in de laatste maanden van de oorlog ongeveer achthonderd Georgiërs gelegerd, als hulptroepen van de Duitsers. Eerder waren ze aan het oostelijk front als soldaten van het Rode Leger gevangen genomen. Hierna waren ze door de Duitsers ingelijfd. Het was de bedoeling van de Duitsers deze Georgiërs begin april in te zetten tegen de geallieerden die steeds verder oprukten. Zover kwam het echter niet. In de nacht van 5 op 6 april kwamen de Georgiërs in opstand. Die opstand kostte honderden Duitsers, Georgiërs en Texelaars het leven. Aan het bloedvergieten werd pas op 20 mei een eind gemaakt door de Canadezen.
Voorjaar 1962 – een nieuwe oorlog dreigt - krijgt de man die ooit Luc Walraven heette een brief van een Texelse vrouw, die hem na al die jaren naar het eiland doet terugkeren. Het is onvermijdelijk de gebeurtenissen van voorjaar ’45 onder ogen te komen. Hij weet niet welke herinneringen meer pijn doen: de gruwelijkste of juist de mooiste.

Loes

Dit boek in de CODA bibliotheekcatalogus

Luisa Weiss Mijn keuken in Berlijn

Zo vlak voor de kerst een gezellige, hartverwarmende roman annex kookboek.

Luisa Weiss heeft een wat ingewikkelde afkomst: Amerikaanse vader, Italiaanse moeder en geboren in Berlijn. Na de scheiding van haar ouders pendelde ze in haar jeugd tussen het Berlijn van haar moeder en het Boston van haar vader. Ze woonde een jaar in Parijs, wat mij heerlijk lijkt, maar blijkbaar heel anders is dan een weekje vakantie. Na Parijs woonde ze een jaar of 10 in New York en werkte in de culinaire uitgeverswereld. Ze begon (en heeft nog steeds) een kookblog: http://www.thewednesdaychef.com/  wat veel lezers trekt. Leuke baan, leuke verloofde, leuk leven, wat wil je nog meer. Maar echt happy was ze niet, ze was eigenlijk altijd op zoek naar haar eigenlijke thuis. Op een gegeven moment maakt ze een keuze, laat alles achter en gaat terug naar Berlijn. Daar is ze nu gelukkig met een man die ze in haar jeugd al kende.

Het lijkt een gewone liefdesroman, maar wat het boek zo leuk maakt om te lezen zijn alle kookavonturen en recepten die erin staan. In elk hoofdstuk wordt wel gekookt en wordt afgesloten met een recept. En nu eens recepten die gewoon iedereen kan koken, niets ingewikkelds. Enig minpuntje: er staan geen foto’s in.

Loes

Dit boek in de CODA bibliotheekcatalogus

Leif G.W. Persson Het laatste woord

Lars Martin Johansson, voormalig hoofd van de rijksrecherche in Zweden, heeft een beroerte gehad en is opgenomen in het ziekenhuis. In het ziekenhuis stuit hij door zijn dokter Ulrika Stenholm onverwacht op nieuwe informatie over een oude, onopgeloste zaak: de verkrachting van en de moord op de negenjarige Yasmine Ermegan.

Ulrika heeft een verborgen agenda, maar die ontdek je pas op het eind van het boek! Haar vader was priester, en op zijn sterfbed vertelde hij Ulrika dat hij tijdens een biecht gehoord had wie verantwoordelijk was voor Yasmine's dood. Het onderzoek was destijds niet goed uitgevoerd en gestaakt, omdat de politie alle mankracht nodig had na de moord op Olof Palme. Nu is er een nieuwe wet aangenomen, waardoor moordzaken na 25 jaar verjaren. De rechercheurs van het coldcaseteam hadden echter al een DNA-analyse aangevraagd om beweging te krijgen in de Yasmine-zaak voordat die verjaarde.

Eenmaal weer thuis roept Johansson de hulp in van een goede vriend, zijn zwager, zijn thuishulp, en een chauffeur die hem overal naar toe rijdt. Hij stort zich volledig op de zaak en weet uiteindelijk wie de moordenaar is, hij moet het alleen nog bewijzen. Naarmate het onderzoek vordert, gaat het echter steeds slechter met Johansson...

Prachtig geschreven, met geloofwaardige personages. Het is een dik boek(455 pagina’s) maar door de korte hoofdstukken leest het heel snel. Dit was het 1^e boek van deze schrijver dat ik las, er zijn er nog meer, waaronder ook een paar Johansson in de hoofdrol, die ga ik zeker lezen!

Weer een geweldige Scandinavische thriller!

Loes

Dit boek in de CODA bibliotheekcatalogus

Christel Jansen De woonschool

Als je houdt van boeken over sociale geschiedenis van Nederland, dan is dit een boek voor jou. Het heeft raakvlakken met Het Pauperparadijs van Susanna Jansen (geen familie): het idealistische idee van het verheffen van de armen, maar nu niet door liefdadigheidinstellingen, maar door de overheid geregeld, en ook tot mislukken gedoemd.

De Haarlemse Parkwijk was 1 van de woonscholen in Nederland, gebouwd in de jaren 50. Toen het na de 2^e Wereldoorlog beter ging kwam men vanuit idealistische standpunten op het idee om met resocialiseringsprojecten zwakke, asociale gezinnen om te vormen tot “keurige”burgers. Nieuwe huizen met een doorzonkamer en een tuintje, gecombineerd met een blik hulpverleners zouden hiervoor zorg dragen. Het bij elkaar plaatsen van een grote groep “sociaal onaangepasten” bleek een groot fiasco. Criminaliteit, vervuiling, mishandeling en incest gingen gepaard met een hechte groepssolidariteit  en een strikte machtsstructuur. Binnen een paar jaar was al duidelijk dat het Woonschool-project mislukt was en raakte de modelwijk in verval.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Woonschool

Journaliste Christel Jansen vertelt in dit boek 2 verhalen, dat van de Haarlemse Woonschool, gezien door de ogen van de projectdirecteur en hulpverleners, en dat van Suus Jonkers en haar familie. Christel Jansen leerde Suus Jonkers (schuilnaam) bij toeval kennen en heeft haar verhaal vastgelegd.

Suus Jonkers groeide op als enig normaal begaafd kind tussen zwakbegaafde ouders, broers en zussen. Het verhaal van Suus is aangrijpend. Als ze een jaar of 9 is ontdekt ze dat zij veel slimmer is dan haar ouders: zij snapt het bordje met tijden bij de bushalte. Dankzij haar pienterheid kan zij zich handhaven en zich onttrekken aan hachelijke situaties, zoals het ontwijken van de vele “aardige” ooms met verkeerde bedoelingen. Hartverscheurend zijn ook haar belevenissen in het bleekneusjeskamp, waar ze voor het eerst van haar leven goed eet, en de manipulaties van haar ouders om haar weer thuis te krijgen. Op 14 jarige leeftijd vertrekt Suus uit huis en is uiteindelijk in staat om een zelfstandig eigen leven op te bouwen in een heel ander milieu.

Loes

Dit boek in de CODA bibliotheekcatalogus

Rachel Joyce De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry

In juli was ik met vakantie in Engeland, dit boek had ik meegenomen omdat het Engelse landschap een grote rol speelt in dit boek. Als je vertelt waar het over gaat: een man neemt het onverwachte besluit tot een grote wandeltocht, zegt iedereen, o zoiets als Jonas Jonasson De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween. De  overeenkomst met dat boek (overigens ook een aanrader, zie boekenblog van 9 juni 2011) is het plotselinge besluit om ineens iets heel anders te gaan doen, weg van huis en haard, dit is een wel heel ander soort boek.

Harold Fry, een onopvallende gepensioneerde Engelsman, krijgt op een dag een brief van een voormalige collega Queenie, die hij al 20 jaar niet gezien heeft. Zij heeft kanker en is ongeneeslijk ziek. Harold schrijft een net briefje terug, dat hij wil gaan posten in de dichtstbijzijnde brievenbus. Maar Harold loopt door, hij is niet tevreden over wat hij geschreven heeft, en loopt daar over te denken. En hij loopt door en hij loopt door en dan bedenkt hij dat hij de brief zelf bij Queenie gaat bezorgen. Van Kingsbridge, zijn woonplaats in Zuid-Engeland tot Berwick, vlakbij de Schotse grens –achterin het boek staat een kaart met de route die Harold af wil leggen.

Harold heeft niets bij zich, geen goede schoenen, geen wandelkaart, geen spullen, alleen een bankpasje. Hij vindt dat hij door moet lopen, om Queenie te redden, hij belt haar dat ze op hem moet wachten. Het is ook een soort boetedoening, waarvoor kom je pas in de loop van het boek achter. Ook de moeizame relatie met zijn vrouw overdenkt hij tijdens zijn tocht. En ook zijn vrouw thuis, die eerst verzwijgt dat Harold weg is, begint langzamerhand na te denken over hun huwelijk, en de trauma’s die ze hebben opgelopen. De ongetrainde Harold heeft het eerst heel moeilijk, onderweg komt hij allerlei mensen tegen die hem helpen en die hij op zijn manier ook helpt.  Op een gegeven moment wordt zijn tocht opgepikt door de media, en Harold krijgt volgers. Dit gaat een tijdje goed, maar loopt dan uit de hand en Harold gaat weer alleen verder.

Het is een ontroerend boek, over boetedoening en schuld, verlies en rouw en de liefde voor het landschap.

Deze debuutroman van Rachel Joyce staat inmiddels op de longlist (dat zijn 12 titels) van de Bookerprize 2012.

Loes
Dit boek in de CODA bibliotheekcatalogus

Karin Slaughter Genadeloos

Altijd iets om naar uit te kijken: een nieuwe Karin Slaughter, haar 12^e inmiddels.

Genadeloos begint 2 weken na het vorige boek: Gevallen. Will Trent heeft een prille relatie met Sara Linton, maar er zijn ook nog een hoop onopgeloste problemen uit zijn verleden, zoals zijn vrouw Angie Polaski, waarvan hij maar niet los kan komen, en zijn traumatische jeugd.

Het verhaal springt heen en weer tussen 1975 en nu. De stukken uit 1975 geven een inkijkje in de moeizame start van Amanda Wagner, Will’s baas, en Evelyn Mitchell, de moeder van Faith, bij het politiekorps van Atlanta. De scheiding tussen blank en zwart, vrouwen in het politiekorps, politiegeweld, het komt allemaal aan de orde. Het leuke van steeds terugkerende personen is dat je ze gaandeweg steeds beter leert kennen, ze gaan voor je leven.

In Genadeloos wordt Will door Amanda buiten een moordzaak op een jonge studente gehouden. Al snel blijkt de moord te maken te hebben met Will’s jeugd. Zoals altijd ook weer gruwelijke details, het gegeven is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Karin Slaughter heeft ook zeer veel research gedaan en archieven vol kranten over Atlanta en de jaren 70 doorgespit. En het einde is weer verrassend, ik verklap verder niets: lees dit boek vooral zelf!

Loes

Dit boek in de CODA bibliotheekcatalogus

Nicci French Dinsdag is voorbij

Het 2^e deel in de serie over psychoanalytica Frieda Klein. Over deel 1 heb ik ook geschreven, zie blog van 28 juli 2011.

Ik dacht eerst; ik moet nog even snel kijken hoe deel 1 Blauwe maandag ook al weer ging, maar dat is niet nodig, er wordt in Dinsdag is voorbij een aantal keer teruggekeken, dus dan denk je, o ja, zo zat het.

In een vervallen huis in Oost-Londen wordt het opgezwollen, met vliegen bedekte lijk van een man aangetroffen, rechtop in een leunstoel. Het huis is van Michelle Doyce, een kwetsbare vrouw met ernstige psychische problemen. Onderzoek toont aan dat de man pas na zijn dood naar het huis is overgebracht. De enige informant is Michelle, maar haar uitspraken stellen de recherche voor raadsels. Inspecteur Karlsson roept Frieda Klein te hulp, en weer raakt zij verstrikt in de duistere kanten van het leven. Zij komt erachter dat het slachtoffer geen onschuldige was, maar een gewiekste zwendelaar die profiteerde van de angsten en noden van anderen. Wanneer Frieda meer te weten komt over diens verleden en ook zijn slachtoffers leert kennen, blijkt ze in groot gevaar te verkeren en meer vijanden te hebben dan ze dacht.

Ik heb dit boek met veel plezier gelezen, tot nu toe is deze serie beslist een aanrader!

Loes

Dit boek in de CODA bibliotheekcatalogus

Voetbalmoeders : 11 moeders over hun zoon, voetbal en eten - Diana Kuip

Nederlandse stervoetballers staan in de belangstelling. Ze geven interviews over wedstrijden. Verschijnen en praatprogramma’s op de tv. Hun privé leven wordt besproken in de Story. Dan verschijnt het boek Voetbalmoeders van Diana Kuip.

Elf moeders van topvoetballers vertellen over hun beroemde zonen. Over hoe het talent van de zoon ontdekt werd. Hoeveel impact het heeft om talentvol voetballertje te zijn: vier keer trainen in de week, ’s avonds om negen uur thuis dan nog huiswerk maken. Alle was die gedaan moet worden. De invloed van de pers. Hoe gaan de andere kinderen in het gezin om met de beroemdheid van hun broer.

Elke moeder beschrijft het lievelingseten van hun voetbalzoon. Het grappige is dat de meeste moeders niet van koken houden. Zo is het favoriete eten van Nigel de Jong vissticks. En deze vissticks werden voor 89 cent bij Dirk van de Broek gekocht. Want er was weinig geld te besteden in huize de Jong. Alle recepten van het lievelingseten staan met beschrijving en foto in het boek

Van elke voetbalmoeder zijn een paar mooie kleurenfoto’s opgenomen in het boek. Op de foto van Lolita van der Vaart is veel goud te zien. Andrea van Bommel zit in een prachtige leren stoel.

Ik was van plan hier en daar een stukje te lezen in dit boek. Ik heb het van begin tot eind gelezen. Een mengeling van ongegeneerd in privé levens van beroemde mensen kijken en voetballiefde. Wat zegt dat over mij?

HA

Dit boek in de CODA bibliotheekcatalogus

Jelle Brandt Corstius Universele reisgids voor moeilijke landen

Vergeet alles wat je denkt te weten over vakantie vieren. Reizen door een moeilijk land is niet ontspannen, en vaak heel erg lastig. En wat is een moeilijk land: eigenlijk alles behalve West-Europa, Verenigde Staten of Australië. Maar dat maakt het natuurlijk ook leuk. Met het boek Universele reisgids voor moeilijke landen bereidt reisveteraan Jelle Brandt Corstius je voor op je reis en helpt hij je onderweg.

De Universele reisgids voor moeilijke landen is de beste gids voor reizende Nederlanders, van de avontuurlijke globetrotter tot de ondernemende expat. Ook als je niet op reis gaat in het heel leuk om te lezen.

Je leest onder meer hoe je succesvol afdingt in tien stappen, hoe je vieze hapjes pijnloos door kunt slikken, wat je moet doen als je door een aap wordt beroofd, hoe om te gaan met schrijnende armoede, hoe steek je over, wat neem je mee naar een heel koud of juist heel warm land, en waar stop je dat in.

Een boek wat je grinnikend zit te lezen!

Dit boek in de CODA bibliotheekcatalogus